ΑΝ∆ΡΙΚΗ ΜΟ∆Α ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ Ανατρέπουν τους κώδικες της αρρενωπότητας ,

Η Εβδοµάδα Μόδας στο Παρίσι για τις ανδρικές συλλογές του ερχόµενου χειµώνα φέρνει σαφή µηνύµατα για την αλλαγή του τρόπου που ντύνονται οι σύγχρονοι άνδρες

Ζητήµατα γένους αρσενικού- θηλυκού έθεσε η παριζιάνικη σκηνή της ανδρικής µόδας. Λίγες ηµέρες µετά την άποψη του Μιλάνου που υπογραµµίζει την άψογη εκτέλεση ίδιων ιδεών πάνω σε πολυτελή και νέαυλικά, το Παρίσι ως συνήθως προχώρησε την κουβέντα µερικά βήµατα πιο κάτω.
Οι σχεδιαστές της γαλλικής κοµψότητας, της ιαπωνικής και της βελγικής πρωτοπορίας όταν δείχνουν τη δουλειά τους στο Παρίσι επιδιώκουν να ανατρέψουν τους συµβατικούς κώδικες της αρρενωπότητας.

Κάποιοι το καταφέρνουν µε ένα θεατρικό σόου, µε πρόσθετα στοιχεία θηλυκότητας στο στάιλινγκ των ανδρικών ρούχων. Αλλοι απλώς τολµώντας να µεταφέρουν στο άβατο της πασαρέλας την πραγµατικότητα. Οπως έκανε ο Γιόζι Γιαµαµότο, που αντί για µοντέλα µε αθλητικά σώµατα έδειξε άνδρες όλων των ηλικιών και µεγεθών.

Μάλιστα ορισµένοι είχαν µακριά γκρίζα µαλλιά ή σε άλλους η απουσία µαλλιών συµπληρωνόταν από αραιά γένια. Το ότι όµως ήταν άνδρες µιας κάποιας ηλικίας που το σώµα τους είχε σηµάδια παράδοσης σε γευστικές απολαύσεις δεν σηµαίνει ότι έχασαν και την όρεξή τους για το ντύσιµο. Ενα σακάκι από καλό ύφασµα τουίντ είναι πάντα ευπρόσδεκτο κοµµάτι. Πόσω µάλλον ένα κατακόκκινο παλτό µακρύ και φαρδύ σαν ροµπ ντε σαµπρ που έχει στην πλάτη ζωγραφισµένη µε αερογράφο µία κοπέλα πιν απ. Ενα τέτοιο ιδιαίτερο ρούχο µόνο ένας επαγγελµατίας των προκλήσεων θα τολµούσε να το φορέσει. Και τέτοιους έχει πολλούς ως θαυµαστές και πελάτες ο ιάπωνας δηµιουργός. Ο Βέλγος Ντρις Βαν Νότεν είναι επίσης ένας καλλιτέχνης των χρωµατικών συνδυασµών και των δικών του υφασµάτων. Στο Μουσείο Μπουρντέλ βρήκε το ιδανικό µέρος για να παρουσιάσει την εικόνα του σύγχρονου δανδή µε την εύθραυστη ποιητικότητα και τη συλλογή του βασισµένη σε αντιθέσεις. «Ηθελα κάτι γκλάµορ χωρίς όµως να δείχνει θηλυκό», είπε ο σχεδιαστής. Κι έκανε µια σιλουέτα µε τονισµένους ώµους, σταυρωτά σακάκια και παλτό πάνω από παντελόνια µε πιέτα που θύµιζαν Ντέιβιντ Μπάουι του 1976, όταν είχε λανσάρει την περσόνατου Λεπτού Λευκού ∆ούκα (Thin White Duke).

Ο Ιταλός Αντόνιο Μαράς, σχεδιαστής του οίκου Kenzo, έδειξε γοητευµένος από την ατµόσφαιρα των αστυνοµικών ιστοριών της Αγκαθα Κρίστι. Η αγγλοσκωτσέζικη παράδοση των καρό υφασµάτων είναι µια σταθερή αξία. Μόνο πουο Μαράς δεν είναι συντηρητικός οπαδός της κλασικής ραφής. Η αλήθειά του βρίσκεται κάπου στη µέση. Στο πάνω τµήµα, στρογγυλό καπέλο και σακάκι µε ραµµένη εσάρπα στην πλάτη. Στο κάτω, ψηλόµεσα παντελόνια µε πιέτα ή καρό φούστες πάνω από κολλάν.

Επίσης γοητευµένοι από είδωλα της οθόνης και του χορού δήλωσαν ο Πολ Χέλµπερς και ο Τζον Γκαλιάνο. Ο πρώτος για τη συλλογή του στον Louis Vuitton άντλησε τα στοιχεία της µαύρης και αυστηρήςσιλουέτας του από την αισθητική των ταινιών του Ντέιβιντ Λιντς. Ο δεύτερος έµεινε στην πλούσια ρωσική παράδοση πλάθοντας ένα παραµύθι ανάµεσα στις στολές µπολσεβίκων αξιωµατούχων και ρόλων του Ρούντολφ Νουρέγιεφ µε τα Μπολσόι. Ενώ ο Ρικάρντο Τίσι στην ανδρική συλλογή του Givenchy ανάµεσα στους συνδυασµούς των καρό και εµπριµέ που χρησιµοποίησε για τις βερµούδες και τα σακάκια του πρόβαλεκαι µίασειρά από µαύρες µπλούζες µε τυπωµένες φωτογραφίες σκύλων ροτβάιλερ. Αν εξαιρέσει κανείς τα εφέ πρόκλησης που συνήθως χρησιµοποιεί, υπήρχαν πολλά κοµµάτιαάψογης ραφής, όπως τα καµηλό παλτό του.

Αναδημοσιευση Απο Νεα