Ο Τζέφρι Ρας υποδύεται τον λογοθεραπευτή που αναλαµβάνει να «στρώσει» την οµιλία του βασιλιά
Η Βρετανική Σχολή. Μοναδική.
Και στην υποκριτική τέχνη. Και τη σκηνοθεσία τη φλεγµατική. Ξεχάστε τη «Βασίλισσα» του Στίβεν Φρίαρς. Μπροστά στον «Λόγο του βασιλιά» µοιάζει µε επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Ενας πιτσιρικάς µε το όνοµα Τοµ Χούπερ και µε έναν καρπαζωµένο, από τον πατέρα του, βασιλιά µετατρέπει τον τραυλισµό σε χρυσάφι καθαρό!
Το ρισκάρω εκ του ασφαλούς. Αν δεν µπει στα ΟΣκαρ και κυρίως στην κατηγορία των ερµηνειών, θα παραδώσω και θα παραιτηθώ. Γιατί καθηλώθηκααπό το πρώτολεπτό. Και γιατί απροσµέτρητο το βάθος αυτής της µαύρης σαρκαστικής ψιλοβελονιάς που µέσα από τη στραµπουληγµένη γλώσσα ενός βασιλιά κάνει φέτες το κύρος, την εξουσία µιας ηµιθανούς αυτοκρατορίας.
Ο Αλµπερτ Φρέντερικ Αρθουρ. Ο επονοµαζόµενος Μπέρτι (Κόλιν Φερθ). Που λίγο πριν από την ενθρόνισή του ο πανούργος Ουίνστον Τσόρτσιλ του προτείνει «καλύτερα να σαςονοµάσουµε George the sixth. Η συνέχεια του πατέρα σας». Ο Μπέρτι λοιπόν (1895-1952) υπήρξε ο δευτερότοκος του Γεωργίου Ε’ (Μάικλ Γκάµπον). Οµως ο πρωτότοκος ο Εδουάρδος Η’(Γκάι Πιρς) σκεφτόταν περισσότερο µε το κάτω παρά µε το πάνω κεφάλι. Ετσι καταλήγει στην αγκαλιά µιας κοσµοπολίτισσας αµερικανίδας µε το όνοµα Ουόλις Σίµπσον από τη Βαλτιµόρη. ∆ύο φορές παντρεµένη και ισάριθµες διαζευγµένη. Ασε που ο φον Ρίµπεντροπ, υπουργός εξωτερικών του Χίτλερ, της έστελνε κάθε µέρα ένα θηριώδες µπουκέτο µε κόκκινα τριαντάφυλλα. Πασίγνωστο κινηµατογραφικά, από «Τα αποµεινάρια µιας µέρας» του Τζέιµς Αϊβορι, το φλερτ µέρους, µεγάλους µέρους, της αγγλικής αριστοκρατίας µε τους ναζί. Ετσι το Συµβούλιο του Στέµµατος εκδίδει «απαγορευτικό» γιατον Εδουάρδο.
Ετσι εκείνος µετά χαράς υπογράφει την παραίτησή τουκαι έτσιο Μπέρτι σκαρφαλώνει στον θρόνο. Απότον ∆εκέµβριο του 1936 µέχρι το1952. Τον θάνατό του. Και έτσι η Ελισάβετ, το πρώτο από τα δύο κορίτσια του, λαµβάνει το σκήπτρο και από τότε στρογγυλοκάθεται στον θρόνο του Ηνωµένου Βασιλείου.
Αυτή η ιστορία εν συντοµία. Οµως τα ενδιάµεσα κενά, τα λευκά περιθώρια αυτών των σελίδων έχουν σηµασία. Γιατί ο Μπέρτι είναι τραυλός, κεκές κανονικός. Η αυτοκρατορική φωνή χωρίς φωνή. Αν είναι δυνατόν. Αυτοταπείνωση µε βασιλική βούλα και υπογραφή. Από εδώ αρχίζει ένα κατακλυσµιαίο, αόρατο σε πρώτη ανάγνωση, σερί σαρκασµού, ειρωνείας και βαθύτατης µελαγχολίας. Η λαίδη Ελίζαµπεθ (Ελενα Μπόναµ Κάρτερ) σύζυγος του Μπέρτι, µε το ψεύτικο όνοµα κυρία Τζόνσον αναγκάζεται να χτυπήσει την πόρτα ενός λογοθεραπευτή µε το όνοµα Λάιονελ Λογκ(Τζέφρι Ρας).
Ο οποίος εκτόςαπό Αυστραλός, δηλαδή υπήκοος β’ κατηγορίας, είναι και εµπειρικός. «Να περάσει ο αντρούλης σας», της λέει αυτός. Ετσι στην ψύχρα. Σας είπα. Το φλεγµατικόχιούµορ αυτής της «κουτσοµπολίστικης», εκ πρώτης όψεως ιστορίας,χύνει δηλητήριο έχιδνας. «Μπαµπά», λέει και ο γιος του Λογκ, «βοήθησε αυτόν τον καηµένο». Μπαίνει ο καηµένος αντρούλης, δηλαδή ο δούκας της Υόρκης (αυτός ο επίσηµοςτίτλος) και ανοίγει την ταµπακιέρα του να καπνίσει τσιγάρο. «Απαγορεύεται το κάπνισµα εδώ», πετάγεται ο Αυστραλός. «Μα οι γιατροί µε συµβούλευσαν πως κάνει καλό». «Βλακείες», απαντάει ο Λογκ.
«Μαόλοι τους είναι Ιππότες».
«Τότε είναι βλάκες επισήµως».
Αυτό το εκ πρώτης όψεως, µελαγχολικό και γραφικό περιστατικό στη ζωή ενός βασιλιά, καταλήγει σε στριπτίζ µοναδικό. Γιατί η πάθησητου Μπέρτι δεν είναι οργανική. Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε τραυλός. Απλώς από παιδί είχε µετατραπεί σε ζωντανό ταµπούρλο ενός βάναυσου µπαµπά. «Μου έδεσαντον αριστερό µου χέρι για να γράφω µε το δεξί και µου είχαν τοποθετήσει µεταλλικούς νάρθηκες στα γόνατα». Στραµπουληγµένος ο διάδοχος, στραµπουληγµένος ο θρόνος, στραµπουληγµένη η αυτοκρατορία. Απόδειξη; Η Ινδία και το Πακιστάν το 1948 και έναν χρόνο αργότερα η Ιρλανδία αποκτούν την ανεξαρτησία τους. Ο τραυλός Γεώργιος, τοζωντανό σύµβολο αυτής της πτώσηςτης βρετανικής αυτοκρατορίας. Αυτό, στο βάθος, το νόηµα της ταινίας. Προσέξτε τους επάλληλους κύκλους. Ενας τραυλός πρίγκιπας καταλήγει από σπόντα βασιλιάς. Το τέλος της αποικιοκρατίας και η αποκάλυψη του αληθινού ρόλου της βασιλείας. Γιατί ο βασιλιάς είναι ηθοποιός. Γι’ αυτό πρέπει να λέει σωστά τα λόγια του. Γι’ αυτό µαθαίνει ορθοφωνία.
Ο Λάιονελ Λογκ, ο θεραπευτής από την Αυστραλία, είναι κάτι σαν υποβολέας αυτού του πρωταγωνιστή ενός θιάσου βασιλικού. «Εχω εξουσία; Οχι. Ο κόσµος πιστεύει ότι µιλάω εκ µέρους του αλλά εγώ δεν µπορώ να µιλήσω». Σκηνοθέτες και παραγωγοί αυτής της βασιλικής παράστασης, το κατεστηµένο του κράτους. Ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, ο αρχιεπίσκοπος και οι τραπεζίτες. Αυτοί το πραγµατικό χέρι που υπογράφει την παραίτηση του µελλοθάνατου Γεωργίου Ε’. Αυτοί «παραιτούν» τον Εδουάρδο. Αυτοί παραδίδουν το σκήπτρο στον τραυλό Μπέρτι. Αυτοί γράφουν τον βαρυσήµαντο βασιλικό λόγο για την κήρυξη πολέµου κατά της Γερµανίας,όταν το καλοκαίρι του 1939 τα τεθωρακισµένα του Χίτλερ εισβάλλουν στην Πολωνία. Γι’ αυτό ο Μπέρτι είναι τραυλός, καταπιεσµένος και επιθετικός. Γιατί ούτε άνθρωπος απλός και θνητός. Ούτε βασιλιάς µε ρόλο βασιλικό. Ενα ζωντανό διακοσµητικό στοιχείο. Ενα πράγµα. Ο φυλακισµένος του Μπάκιγχαµ Πάλας.
Μια µαριονέτα. Εξαιρετικό!
Ο Τοµ Χούπερ διαχειρίστηκε τις σχέσεις µε υποδόριο, βρετανικό φλέγµα πρώτης ποιότητας. Ταυτόχρονα από αυτό το περιστατικό καταφέρνει, επίσης υπόγεια, να αποκαλύψει το πραγµατικό πρόσωπο της Εξουσίας. Γι’ αυτό δεν υπάρχει ίχνος γκλαµουριάς. Γι’ αυτό ο καηµενούλης ο βασιλιάς είναι εγκλωβισµένος σε άδεια δωµάτια, εντελώς λιτά. Γι’ αυτό ο φωτισµός είναι χαµηλός. Γι’ αυτό ένας εµπειρικός Αυστραλός, γιοςκάποιου ασήµαντου ζυθοποιού, τον κατεβάζει στα δικά του µέτρα. Και γι’ αυτό η ρήση «Φτωχός και ευχαριστηµένος ίσον ευτυχισµένος». Και τέλος, η µονοµαχία των δύο µεγάλων ερµηνευτών. Ο Κόλιν Φερθ αποφεύγει και το καταφέρνει να µιµηθεί τον τραυλό. Να τον γελοιοποιήσει δηλαδή και να γίνει γραφικός. Ο κόµπος στο στοµάχι. Υστερα να τον πνίγει στο λαιµό. Ο κόµπος είναι εσωτερικός.
Γι’ αυτό θυµώνει και γι’ αυτό στουςκατώτερούς του είναι καταπιεστικός.
Από την άλλη, ο Τζέφρι Ρας χωρίς ίχνος µανιέρας. ∆ωρικός, σαρκαστικός, υποδειγµατικός. Με απλά λόγια, µια ταινία απολαυστική. Και για την πλοκή της και για τιςερµηνείες της και για τον πανούργο σχολιασµό της.
Θα το ξαναδώ!
«Ο λόγος του βασιλιά»
Τραυλός ο βασιλιάς Τραυλή η αυτοκρατορία Απολαυστική ιστορία
Βαθµοί=8
(top ερµηνείες)
Eνα αγρίµι στις φυλακές
«Bronson» του Νίκολα Γουίντινγκ Ρεφν. Αληθινή ιστορία. Ενας άγριος τύπος τη δεκαετία του εβδοµήντα µε το όνοµα Μάικλ Πίτερσον και το παρατσούκλι Τσαρλς Μπρόνσον καταφέρνει να σπάσειόλα τα ρεκόρ όλων των πιοβίαιων κρατουµένων όλων των βρετανικώνφυλακών. Γουστάρει φυλακή,καταλήγει στην αποµόνωση, ύστερα στο τρελοκοµείο, στο τέλος και ύστερα από 34 χρόνια στη στενή _από τα οποία τα 30 στηναποµόνωση_ ακόµαβρίσκεται πίσωαπό τασίδερα της φυλακής. Το τι συµβαίνει είναι αδύνατον να περιγράψω. Μέχρι και µε τα δόντια του ξεριζώνει αυτιά δεσµοφυλάκων. Με πρωταγωνιστή τον Τοµ Χάρντι.Περίπου ηµίγυµνο. Μετά την πρώτη µισή ώρα βαρέθηκα. Κάτι µεταξύ ζούγκλας και ενόςδήθεν σουρεαλισµού.
Βαθµοί = 2
(άσε καλύτερα)
Επιστροφή στο παρελθόν
Από το 1970, όταν πρωτοβγήκε, µέσα στις τρεις top στιγµές του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Η ασπρόµαυρη «Αναπαράσταση» φυσικά. Η πιο λιτή και ταυτόχρονα ρεαλιστική του σκηνοθεσία.Μακάρι τώρανα επιστρέψει σεαυτή. Με τηνευκαιρία της επανακυκλοφορίαςαυτής της πρώτης µεγάλου µήκους ταινίας του, επιστροφή στο παρελθόν. Εχει σηµασία αυτό.Να θυµηθούµετην κληρονοµιά των λησµονηµένων, µεγάλων καλλιτεχνικών στιγµών µας. Θυµίζω την ιστορία. Σε κάποιο αποµονωµένο, ερηµωµένο, ξεχαρβαλωµένο από την µετανάστευση χωριό τηςΗπείρου.Μια γυναίκα (η Ελένη) σχεδόνχωρισµένη αφούο άντρας της λείπει χρόνια στη Γερµανία, «κοιµάται»παράνοµα µε έναν άντρα. Οταν ο σύζυγος επιστρέψει σαν ζωντανό πτώµα από τα γερµανικά κάτεργα εργασίας, τότε εκείνη µε τον εραστή της αποφασίζουν να τον βγάλουν από τη µέση. Η αρχή µιας πολλαπλής οικογενειακής, κοινωνικής και πολιτικής τραγωδίας.
Με αντικειµενικούς όρους καιχωρίς ίχνος φανατισµού, η «Αναπαράσταση» ισοδύναµη µετις κορυφαίες στιγµέςτου ιταλικού νεορρεαλισµού. Καιακόµα πιο πέρα. Γιατί το µελόδραµα είναι συνώνυµο του ιταλικού σινεµά. Ο Αγγελόπουλος όµως, εκτόςαπό ευαισθησία, ζητούσε επιτακτικά απότον θεατή τη δική του διανοητική επεξεργασία.
Ο φακός κοντάστα πρόσωπα. Με άξονα τηΓυναίκα. Και µε αντίθεση – ακραία – µια ανυπεράσπιστη, απελπισµένη γυναίκα απέναντι στην ψυχρή, ανάλγητη εξουσία. Ποιος ο ηθικός αυτουργός αυτού του φονικού, που φιλοξενείται στα ψιλά των εφηµερίδων; Τρία τα δεδοµένα που παραδίδουν το περιστατικό προς µελέτη από την Ψυχιατρική, την Κοινωνιολογία και τηνΠολιτική. Το πρώτο, η µαζική µετανάστευση.Οσο έρηµη, µελαγχολική, εγκαταλειµµένη και µαύρη είναι η Ελλάδα, άλλο τόσο και η ψυχούλα αυτής της Ελένης (Τούλα Σταθοπούλου). Το δεύτερο, η φαλλοκρατία. Μαζί σχεδιάζουν το έγκληµα. Μαζί το εκτελούν, αλλά στην κρίσιµη στιγµή της ανάκρισης ο Χρήστος (Γιάννης Τότσικας) ρίχνει ολόκληρητην ευθύνη πάνω στην Ελένη. Ανατριχιαστική η σκηνή. Το ίδιο ανατριχιαστική και η σκηνή της ερωτικής πράξης στο δωµάτιο ενός ξενοδοχείου. Το αρσενικό πάνω στο θηλυκό χωρίς ίχνος αισθήµατος. Αληθινός έρωτας µηδενικός. Ανίκανοι και ανήµποροι να αντιληφθούν τηνκατάστασή τους, βρίσκουν προσωρινή διέξοδοστο κρεβάτι. Νεκρός ο σύζυγος, νεκρός έρωτας, «νεκροί» εραστές. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Το τρίτο, η εξουσία. Ο ανακριτής µε ψυχρό ύφος µικροβιολόγου που εξετάζει άψυχα σταγονίδια, έχει βγάλει από τηντσέπη του τηντελική ετυµηγορία.
Ο Αγγελόπουλος ανατέµνει την Ελλάδα του ‘60 µε αισθητικούς, εικαστικούς όρους καιελάχιστους διαλόγους. Το σινεµά είναι εικόνα. Στοιχειώδες. Ο πρώτο φόνος (αυτός του συζύγου) συντελείται πίσω από την πόρτα. Οθεατής σκηνοθετεί τον φόνο µε τη φαντασίατου. Συµµέτοχος και συνένοχος. Ενας φόνος ατοµικός, µικρός, συνηθισµένος. Αντίθετα, οι µεγάλοι φόνοι _ µετανάστευση, ερήµωση, καθυστέρηση _ συντελούνται µπροστά στα µάτια µας. Το Ατοµο θύµα των αδιεξόδων του. Η κοινωνία θύµα της εξουσίας. Η Ελένη σκοτώνει τον άντρα της. Η εξουσία τη χώρα. Ποιος ο πραγµατικός δολοφόνος; Ποιο τοθύµα; Εξαιρετικό!
«Αναπαράσταση»
Η πρώτη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου Μια σύγχρονη ρεαλιστική τραγωδία Μπορεί να συµβεί και σήµερα
Βαθµοί = Κορυφαία
(και σύγχρονη σαν σηµερινή)
Επιστηµονική φαντασία
«Tron: Legacy» Τρισδιάστατο από την Disney µε σκηνοθέτη τον Τζόζεφ Κοσίνσκι και µουσική από το ντουέτο των Daft Punk.Οπου ο Σαµ Φλιν (Γκάρετ Χέντλαντ) ψάχνει να βρει εξηγήσεις για τη µυστηριώδη εξαφάνιση του πατέρα του Κέβιν Φλιν (Τζεφ Μπρίτζες). ενός πρωταθλητήστη δηµιουργία ψηφιακών παιχνιδιών. Ετσι, ο Σαµ µεταφέρεται στον ψηφιακό κόσµο, εκεί όπου ο Κέβιν έχει εγκλωβιστεί εδώ και είκοσι χρόνια. Παρέα µε την Κόρα (Ολίβια Γουάιλντ), πατέρας και γιος ξεκινούν έναεπικίνδυνο ταξίδι στο ψηφιακό Σύµπαν. Λέτε να µας συµβεί;Who Knows; Μπορεί. Εντυπωσιακά οπτικά εφέ και εντυπωσιακή εικαστική επεξεργασία.
Βαθµοί = Αυριανή τεχνολογία!
«Skyline» Θρίλερ«επιστηµονικής φαντασίας» µε σκηνοθέτεςτον Κόλιν και Γκρεγκ Στράους και πρωταγωνιστές Ερικ Μπαλφούρ, Ντόναλντ Φέσον, Σκότι Τόµσον, ΜιράνταΝτάνιελ, Ντέιβιντ Ζάγιας. Τοστόρι ανατριχιαστικό. Στην πόλη του Λος Αντζελες προσγειώνονται εξωγήινοι οι οποίοι ρουφάνε και εξαφανίζουν κοινούς θνητούς.Είναι ζήτηµα χρόνου το ανθρώπινο γένοςνα εξαφανιστεί από προσώπου Γης. Ετσι αρχίζει να λειτουργεί το ένστικτοτης επιβίωσης και έτσι πόλεµος µέχρι θανάτου!
Βαθµοί = Don’t know
(∆εν το είδα)
Το Κακό έχει ανάγκη το Καλό
Και ερχόµαστε στους χριστουγεννιάτικους µποναµάδες για το παιδί. Με τον «Μεγαλοφυή», δηλαδή τον Megamind. Ενα animation της Dreamworks µε σκηνοθέτη τον Τοµ Μακ Γκραθ. Μεταγλωττισµένο. Από Χριστόδουλο Στυλιανού, Λεωνίδα Κακούρη, Μάντυ Λάµπου, Αντίνοο Αλµπάνη, Νέστορα Κοψίδη, Σπύρο Ζουπάνο και Μανώλη Γιούργο.
Οπου στηMetrocity οφύλακας άγγελοςMetroman,κάτισαν Superman µε κολάν, βάζει φραγή σε κάθε κακό που προσπαθείνα µπει στην πόλη. Πετάει και µε µια γροθιά «κατεβάζει» κάθε κακό. Φανταστείτε, όπως ο Χριστός περπατάει και αυτός πάνω από το νερό.
Ο ήρωας, το σόου, η φαντασίωση κάθε κοινού θνητού. Ο άθλιος και λιλιπούτειος Megamind,κάτι σαν εξωγήινος απότον Αρηµε τη βοήθεια µια οµιλούσας συσκευής σαν γυάλα µε χρυσόψαρο, καταφέρνει και εξουδετερώνει τον Superman. Αντί όµως την επιτυχία του να χαρεί, πέφτει και µελαγχολεί. Τώρα τι θα κάνει µόνος χωρίς αντίπαλο το Καλό; Ματαιότης, ασκοπότης, κενότης!
Επειδή λοιπόν πλήττει ο Κακός κατεβάζει ιδέα να κατασκευάσει το Καλό, για να έχει αντίπαλο να σκοτώνει τον καιρό. Απίστευτο; Μα είναι φυσικό. Τα ετερόκλητα έλκονται. Χωρίς το ένα δεν υπάρχει το άλλο. Επειδή όµως το ∆ίκιο είναι µη διαβρώσιµο µέταλλο, το Καλό είναι το πιο δηµοφιλές σπορ. Μερικές ατάκες σκέτες πλάκες, αλλά το εικαστικό µέρος χωρίς έµπνευση και φαντασία. Και το χειρότερο, η µεταγλώττιση «σκοτώνει» την ατµόσφαιρατης ίντριγκας. Κρίµα.
Αναδημοσιευση Απο Νεα
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου