ΠΕΡΑΙΩΣΗ : ΠΑΛΙ ΑΝΟΡΓΑΝΩΤΟΙ...

Γράφει ο Νίκος Σάνσης
(οικονομολόγος)
nisansis@hotmail.com
Από καιρού εις καιρόν, κάποια ουσιαστικά της ελληνικής γλώσσας, σ' αυτόν τον τόπο, παίρνουν ξαφνικά χροιά πρόσκαιρης επικαιρότητας με σεισμικές διαστάσεις. Αυτή την χρονιά πχ βασιλεύει η λέξη μνημόνιο. Τώρα τελευταία μας προέκυψε και η λέξη περαίωση. Ας...
δώσουμε την ερμηνεία που έχει το λεξικό του Μπαμπινιώτη. Περαίωση λοιπόν σελ. 1387, θεωρείται η ολοκλήρωση μιας εργασίας ή ενός έργου. Σήμερα δεν θα ασχοληθώ με την φορολογική διαδικαστική ερμηνεία του ουσιαστικού. Υπάρχουν ειδικοί που ασχολούνται συνεχώς. Θα μου επιτρέψετε να ασχοληθώ περισσότερο με το οργανωτικό του θέματος, γιατί στην κυριολεξία από τ...........


ην υλοποίηση της, βγήκαν - μεταφορικά βέβαια - οστά νεκρών και φίδια κολοβά στην επιφάνεια. Έχουμε γράψει για τις συντάξεις αποβιωσάντων δικαιούχων που εξακολουθούσαν και έπαιρναν οι συγγενείς χωρίς κανένας να ιδρώνει. Τώρα εντοπίστηκαν. Έχουμε γράψει για την ανυπαρξία απογραφής δικαιούχων μισθών και συντάξεων. Τώρα η εργασία ολοκληρώθηκε. Μιλάμε για ανύπαρκτες εισοδηματικές και φορολογικές διαδικασίες ελέγχου ποιος έχει τι και ποιος οφείλει τι. Τώρα άρχισε η διασταύρωση στοιχείων. Μιλάμε για αδυναμίες εντοπισμού καταγραφής των αναλώσεων φαρμάκων από τα Ταμεία, διαδικασία που και αυτή μπήκε τελευταία σε εφαρμογή. Επιτρέψτε μου λοιπόν να αποτυπώσω μια πικρή αλήθεια που πιθανόν να ενοχλήσει πολλούς από εμάς. Μετά το 1974 σε τούτο τον τόπο, κανένας μα κανένας κυβερνήτης, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν οργάνωσε και εφάρμοσε τις αναγκαίες διοικητικές δικλείδες εσωτερικών ελέγχων (internal controls) για να εντοπίζονται άμεσα και να καταστέλλονται, θέματα διαχείρισης καταδολίευσης και σπατάλης. Σαν να μην ήθελαν κάποιοι να ξέρουν τι γίνεται στα πόδια τους. Σαν κάποιοι άλλοι να βολευόντουσαν. Σαν τις στρουθοκαμήλους που χώνουν ηλίθια το κεφάλι στην άμμο για να κρυφτούν. Μα θα μου πείτε, τότε δεν είχαμε ελλείμματα και την ως εκ τούτου ανάγκη για κενά οργάνωσης για άντληση στοιχείων? Γιατί τότε έρεαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια, με τα πακέτα στήριξης και τα ΜΟΠ βασίλευαν. Και όλοι ζούσαν ευτυχισμένοι μέσα στην αυταπάτη (?). Έπρεπε να φτάσουμε στο 2010 να αποκαλυφθεί η γύμνια μας και να αναγκασθούμε από τρίτους (sic) να οργανωθούμε για να βρούμε αυτά που μας ζητούσαν. Ευθύνες καταλογίζονται βέβαια και στην Ευρωπαϊκή Ένωση που δεχότανε ότι της σερβίραμε, πιθανόν καλύπτοντας ενίοτε ομοιοπολιτικές πεποιθήσεις. Γιατί πως να το κάνουμε κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει. Ήρθε όμως η κρίση. Ήρθαν τα σφιξίματα. Ήρθε η ανάγκη να βρεθούν εδώ και τώρα χρήματα. Και το κράτος έβγαλε τα καουμπόικα λάσα και τα αμόλησε να πιάσει χρήμα που κυκλοφορούσε στον αέρα για 10 χρόνια και αδυνατούσε να μαζέψει. Ήρθε η ώρα της τακτοποίησης φορολογικών εκκρεμοτήτων για τις επιχειρήσεις και τους ελευθέρους επαγγελματίες. Σκέτα νέτα και μόνο για αυτούς. Και έγινε και μηχανογραφικά το όλο εγχείρημα, για επίσπευση αποτελέσματος. Και τότε βγήκαν τα οστά και τα φίδια που προαναφέραμε. Γιατί εκτός από τους πραγματικά υπόχρεους το σύστημα έβγαλε οφειλές σε μισθωτούς που παλαιότερα είχαν ιδιότητα ελεύθερου επαγγελματία και δεν είχε κλείσει τα βιβλία και σαφώς δεν υπήρχε εισόδημα. Το σύστημα έβγαλε περαίωση φόρων σε πολίτες που είχαν αποδημήσει εις Κύριον. Και αν ακόμα είχε γίνει αποδοχή κληρονομιάς. Το σύστημα δεν αξιώθηκε ακόμα ότι σε περίπτωση θανάτου κάποιου πολίτη αυτόματα να διαγράφεται από ΟΛΑ τα κιτάπια του. Το σύστημα επίσης έβγαλε περαίωση για πολύ οριακές χρονικές καταστάσεις που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Και με πολλά άλλα λάθη. Πάντα πρόχειρα και βιαστικά. Και ξαφνικά κάποιοι συμπολίτες μας μπροστά στα απρόσμενα ποσά οφειλής, βρέθηκαν σε κατάσταση νευρικής παράκρουσης και αθέλητου πανικού, σαν τους μοιραίους επιβάτες του Τιτανικού την στιγμή που το πλοίο είχε πάρει κλίση για να μπει στον αιώνιο υγρό του τάφο και σωτηρία δεν υπήρχε. Και αυτή η τραγική εικόνα ανήκει στους ιθύνοντες του Υπουργείου Οικονομικών και στους μηχανογράφους που δεν εφάρμοσαν τις προβλεπόμενες λογικές παραμέτρους, αποφυγής διατάραξης της ψυχικής ηρεμίας. Γιατί όσο και να προσπαθούμε ακόμα δεν αποβάλλαμε το φλογερό ελληνικό μας ταμπεραμέντο. Είτε καλώς είτε κακώς. Όμως σήμερα (Παρασκευή) – επιτέλους – διάβασα στον τύπο, τις πρώτες διευκρινιστικές και καθησυχαστικές νόρμες από το Υπουργείο για τους άδικα, από την περαιωτική θεομηνία, πληγέντες. Έπρεπε λοιπόν να φτάσουμε στο πάρα πέντε και εν όψει δημοτικών εκλογών, για να τρέξουμε κατασταλτικά να διορθώσουμε τα σφάλματα μας? Γιατί η πρόληψη είναι ένα άλλο ελληνικό ουσιαστικό, που δυστυχώς, ακόμα στον τόπο μας, παραμένει ανενεργό.
http://fimotro.blogspot.com/2010/11/blog-post_3133.html