Σαπουνόπερα µε µπόλικο χορευτικό ντέρτι, δωδεκάθεο και χιούµορ η παράσταση στο Λονδίνο που θέλει τον έλληνα µεγιστάνα να έχει «δολοφονήσει» τον Ρόµπερτ Κέννεντυ
Ταξίδι στο Λονδίνο χωρίς θεατρική παράσταση είναι σαν µουσακάς χωρίς µπεσαµέλ. Και βεβαίως µπορεί το να δεις τον Αµλετ µε τον Ρόρι Κινίαρ στο Εθνικό Θέατρο να µοιάζει µε όνειρο θερινής νυκτός – ο τηλεφωνητής απαντούσε ευγενικά να µην ενοχλούµε διότι εισιτήρια υπάρχουν για έπειτα από ενάµιση µήνα _, όµως στην παράσταση για τη ζωή του Αριστοτέλη Ωνάση, από τις πιο πολυσυζητηµένες της σεζόν, ακόµη και στο παρά πέντε υπήρχαν. Λίγο η περιέργεια, λίγο που οι βρετανικές εφηµερίδες περίµεναν την παράσταση µε ανοιχτές αγκάλες – δεδοµένου πως ο Ρόµπερτ Λίντσεϊ επέστρεψε στη σκηνή ύστερα από 25 χρόνια υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Νάνσι Μέκλερ και µε κείµενο του Μάρτιν Σέρµαν – ασχέτως του ότι έσπευσαν να τη θάψουν µόλις ανέβηκε ήταν τα κίνητρα για να φτάσουµε ως εκεί. Κι εκεί είναι που διαπιστώσαµε πως ο λαός αποδεικνύεται και πάλι σοφός: «Δεν ήξερες, δεν ρώταγες;».
Αυλαία δεν υπάρχει στο Νovello Τheatre και το σκηνικό, λιτό, µε ένα µικρό ρυάκι µπροστά στη σκηνή – εφοπλιστής γαρ ο πρωταγωνιστής το θέλει το υγρό του στοιχείο – κερδίζει τις εντυπώσεις. Τα φώτα σβήνουν. Και ο «χορός» της ιδιότυπης αυτής τραγωδίας που ακολουθεί άδει εις άπταιστον ελληνικήν αλλά µε λονδρέζικη προφορά «Στο πεπρωµένο σου να δίνεις σηµασία/ και να προσέχεις πώς βαδίζεις στη ζωή». Ναι. Το άσµα που έγραψε ο Βασίλης Δηµητρίου για τα «Βαµµένα κόκκινα µαλλιά» το 1993 και τραγούδησε ο Γιώργος Νταλάρας! Τι γύρευε στην παράσταση για τη ζωή του Αριστοτέλη Ωνάση µη ρωτάτε. Κουτσοµπόλες που βρίσκονται στη δούλεψη του µεγιστάνα και κοστουµάτοι στενοί συνεργάτες του αρχίζουν να βγάζουν άπλυτα στη φόρα µε χειµαρρώδη λόγο. Και τι δεν λένε: για τη σύζυγό του Τίνα Λιβανού, την ερωµένη του Μαρία Κάλλας, τις επιχειρηµατικές του επιτυχίες.
Ωσπου θα βγει στη σκηνή ο ίδιος ο Αριστοτέλης Ωνάσης να τραγουδά «Θα γυρίσω λυπηµένη Παναγιά/ Εχε γεια...» και να το χορεύει σε ζεϊµπέκικο – πού να ‘ξερε ο Ξαρχάκος... –, για να αρχίσει λίγο αργότερα να φλερτάρει τη σύζυγο (ακόµη) του αµερικανού προέδρου Τζων Κέννεντυ, την Τζάκυ, στη θαλαµηγό του «Χριστίνα» και να ερωτοτροπεί µε την (υστερική, όπως παρουσιάζεται) Μαρία Κάλλας, ντυµένη ως Μαντάµ Μπατερφλάι.
Από εκεί και πέρα, ο Ωνάσης παρουσιάζεται ως κυνικός, αδίστακτος που χρηµατοδοτεί παλαιστινιακή οργάνωση για να δολοφονήσει τον Ρόµπερτ Κέννεντυ – αδελφό του Τζων. Επειδή ήταν αντίθετος µε τον γάµο Ωνάση και Τζάκυς Κέννεντυ, που την ήθελε δίπλα του ως θλιµµένη χήρα στην εκλογική του εκστρατεία.
Και ενώ προσπαθεί να κάνει τον γιο του Αλέξανδρο σκληρό επιχειρηµατία επιχειρώντας να εξαφανίσει τις όποιες ευαισθησίες του, τελικά καταρρέει όταν ο µοναχογιός του σκοτώνεται σε αεροπορικό δυστύχηµα – εκείνος πιστεύει πως κάποιοι τον σκότωσαν για να εκδικηθούν τη δολοφονία του Κέννεντυ.
Το αποτέλεσµα µόνο βαρύ δεν είναι.
Ατάκες σπαρταριστές, ύφος σαπουνόπερας, σκηνές έντασης από τις οποίες δεν λείπει η διεθνής ορολογία τύπου «µαλ...ας» (βρίζει η Κάλλας τον Ωνάση) και πολύ τραγούδι: από το «Μινόρε της αυγής» µέχρι το «Είµαστε αλάνια» και το «Μικρός αρραβωνιάστηκα», όλα, µα όλα, σε χορογραφία ζεϊµπέκικου. Οποιος δεν γνωρίζει την Ελλάδα και δει τη συγκρεκριµένη παράσταση για δύο πράγµατα θα είναι σίγουρος: ότι δεν υπάρχει άλλος χορός από το ζεϊµπέκικο και πως πιστεύουµε ακόµη στο δωδεκάθεο αφού από τη Μαρία Κάλλας έως τις υπηρέτριες επικαλούνται την Αφροδίτη και τον Ποσειδώνα!
ΙΝFΟ
«Οnassis» στο Νοvello Τheatre έως τις 8 Ιανουαρίου.
Ακατάλληλο κάτω των 16 ετών. Ιντερνετ: http://www.
onassistheplay. com
«Επαίσχυντο θέαµα» κατά την οικογένεια
Η πλοκή βασίζεται στη δεύτερη βιογραφία του Αριστοτέλη Ωνάση από τον Πίτερ Εβανς, ο οποίος κυκλοφόρησε το πρώτο του πόνηµα το 1986, 11 χρόνια µετά τον θάνατο του µεγιστάνα. Γρήγορα όµως διαπίστωσε, όπως υποστηρίζει, πως είχε χάσει ένα µεγάλο µέρος της αλήθειας, οπότε κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Νemesis», στο οποίο βασίζεται η παράσταση. Ωστόσο το Ιδρυµα Ωνάση µε ανακοίνωσή του επισηµαίνει πως «δεν επιθυµεί να σχολιάσει τις µυθοπλασίες του κ. Εβανς, ούτε το έργο που στηρίζεται σε αυτό. Αναγκάζεται όµως να σηµειώσει ότι το έργο του δεν αποτελεί βιογραφία και µάλιστα γραµµένη µε την άδεια του Αριστοτέλη Ωνάση. Δεν στηρίζεται σε σοβαρή έρευνα, αλλά σε «λόγια της πλώρης». Δεν είναι τυχαίο ότι δηµοσιεύεται πολλά χρόνια µετά τον θάνατο του ίδιου του Ωνάση, αλλά και όλων των µαρτύρων που επικαλείται ο συγγραφέας», ενώ η «Corriere della Sera» σε τίτλο της γράφει πως «η οικογένεια του εφοπλιστή καταγγέλλει: επαίσχυντο θέαµα».
Αναδημοσιευση Απο τα Νεα
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου