Ο ΚΚ Μοίρης πάει Master Chef
Πένες arrabbiata
Αγοράζεις τα ζυμαρικά, μισό κιλό ντοματίνια, σκόρδο (πάρε δυο σκελίδες, να περισσέψει και για το κακό μάτι), μια χούφτα πιπεράκια chilli. Ελαιόλαδο, αλάτι, νερό, σου βρίσκονται πρόχειρα υποθέτω, αλλιώς η κατάστασή σου είναι τραγική. Βάζεις λάδι στο τηγάνι, ρίχνεις μέσα σκόρδο (όσο αντέχει η αγάπη σας), πριν σου καεί και πικρίσει ρίχνεις τα chillies (όσα αντέχει η αγάπη σας) κομμένα σε ροδέλες και τα ντοματάκια κομμένα στα τέσσερα, και σε δεκατέσσερα να τα κόψεις τσάμπα επίδειξη τεχνικής θα κάνεις αφού σάλτσα θα γίνουν, ανακατεύεις και αφήνεις να γίνουν μια ωραία παπάρα ρίχνοντας αλάτι κατά βούληση (όσο αντέχει η αγάπη σας). Αφού βράσεις τις πένες al dente, τις σουρώνεις, δεν βουτυρώνεις και δεν ρίχνεις τη σάλτσα πάνω από το ζυμαρικό αλλά το ζυμαρικό μέσα στη σάλτσα. Έχει τεράστια διαφορά, αλλιώς οι τρύπες στις πένες θα μείνουν με το παράπονο. Ανακατεύεις καλά, μόλις οι πένες σου πουν «basta μάστορα, καήκαμε» σερβίρεις ρίχνοντας λίγο ψιλοκομμένο μαϊδανό από πάνω, για να σπάσει η θλιβερή μονοτονία του ερυθρόλευκου. Αν δεν περίσσεψαν λεφτά για μαϊδανό να αλλάξεις μπακάλη.
Κόστος : ζυμαρικά 1,50 ευρώ , μισό κιλό ντοματίνια 1,50 ευρώ , σκόρδο κινέζικο 1,50 ευρώ, chillies 1,50 ευρώ , αυτό δεν είναι πιάτο, «όλα 1,50» είναι. Σύνολο 6 ευρώ, αλάτια, λάδια, νερά,πρασινάδες 7.
Με τα ρέστα από το δεκάρικο νοικιάζεις DVD, με τόσο σκόρδο και καυτερό μόνο το «Big Night» του Stanley Tucci μου ΄ρχεται στο μυαλό. Δυο αδέρφια με ένα ιταλικό εστιατόριο στο New Jersey, στα fifties. Τι περιμένατε δηλαδή; Να σας πω να δείτε τον Ratatouille και να μη συμμαζεύεστε από τους καναπέδες και τα κρεβάτια μετά;
Εσύ κι ο κολλητός σου
Currywurst mit brattkartoffeln
Αυτό είναι πιάτο που μόνο με τον κολλητό σου μπορείς να το μοιραστείς, καμιά γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της δεν θα βάλει στο στόμα της κάτι που λέγεται καριβουρστμιτμπρατκαρτόφελν όσο τρελαμένες κι αν είναι οι ορμόνες της.
Δηλαδή αγοράζεις τέσσερα μεγάλα λουκάνικα φρανφκούρτερ στάϊλ (όσο μεγάλα αντέχει η φιλία σας), ένα κιλό πατάτες baby, λίγα κρεμμύδια, καλό βούτυρο, μια μουστάρδα. Όλα αυτά δεν κάνουν πάνω από 7 ευρώ, άντε 9 αν αποφασίσεις να επενδύσεις και σε γκουρμέ λύσεις όπως είναι το κέτσαπ και το κάρι.
Τι κάνεις μ’αυτά;
Βάζεις τα λουκάνικα σε ζεματιστό νερό, elementary. Μόλις ομολογήσουν ότι είναι από τη Φρανκφούρτη, βγάλτα απ’ το νερό για να μη παπουδιάσουν .
Bράζεις τις πατάτες, χώρια απ’ τα λουκάνικα, να μη μυρίσουν τα λουκάνικα πατατίλα και αντιστρόφως, έτσι καταστρέφονται οι μεγάλες φιλίες. Μετά βάζεις τον κολλητό σου να τις ξεφλουδίσει, δεν θα σου βγει εσένα ο κώλος ενώ αυτός θα σαχλαμαρίζει στο φέισμπουκ.
Κόβεις τα κρεμμύδια σε μεγάλες ροδέλες. Τα δάκρυα τα σκουπίζεις στο μανίκι του τι-σερτ ή στον ώμο του κολλητού σου (όσο διακριτικά αντέχει η φιλία σας).
Σε ένα τηγάνι βάζεις να κάψει καλό βούτυρο. Ρίχνεις μέσα τα κρεμμύδια και αφήνεις να μαραθούν (είναι το αντίθετο του «ζωντανέψουν»), μετά ρίχνεις τα μωρά πατάτες στη φωτιά για να νιώσεις ροκ μάγειρας -πιο πολύ απ’ τον Σκαρμούτσο- και τα αφήνεις όλα μαζί να ροδίσουν, μετά βάζεις το τηγάνι στον φούρνο, στους 250C για δέκα λεπτά. Τέλος. Απαραίτητη προϋπόθεση να έχεις τηγάνι με μεταλλική λαβή, αλλιώς θα έχουμε δράματα. Aν δεν έχεις φούρνο να πας να διαβάσεις τη Θεία Λόλα, που μου θες και ωραιάδες.
Μουστάρδα υπάρχει, άστην να βρίσκεται. Αν θέλεις πιο chef situation , ανακάτεψε κέτσαπ με δυο κουταλάκια κάρι σε σκόνη, ρίξε τα λουκάνικα μέσα στη σπάνια αυτή sauce και ως δια μαγείας έφτιαξες currywurst mit brattkartoffeln. Σκέτος Ντέιβιντ Κόπερφιλντ.
Mε τα 9 ευρώ που ξόδεψες, δεν υπάρχει περίπτωση να νοικιάσεις DVD ακόμη κι αν ήσουν ο Χάρι Πότερ. Άνοιξε την τηλεόραση, βάλε το Master Chef και δες ποιος είναι ο Σκαρμούτσος.
Εσύ και η κολλητή της
Σεμνά είπαμε. Fun Park, όχι fcuk park…(κάτι έβαλα στραβά ή μου φαίνεται ; )
Εσύ και οι κολλητοί σου (έως τέσσερις)
Αν ήμουν φυγόπονος, θα σου έλεγα «μέτρα κεφάλια, πάρε ανάλογα λουκάνικα, πατάτες και κρομμύδια και φτιάξε καριβουρστμιτμπρατκαρτόφελν» αλλά δεν είμαι, αυτή μου η ψυχοπονιά θα με φάει.
Κοτόπουλο Πνομ-Πενχ
Ιδέα δεν έχω πώς φτιάχνουν τα κοτόπουλα στην Καμπότζη αλλά ακούγεται εντυπωσιακό.
Παίρνεις δέκα μπουτάκια κοτόπουλου, μια έτοιμη σάλτσα νουόκ-τσαμ (αυτή είναι βιετναμέζικη αλλά δεν ανοίγω τώρα χάρτη να δω πόσο κοντά είναι Βιετνάμ και Καμπότζη), ένα πακέτο ρύζι basmati. Πάει το δεκάρικο αλλά έτσι είναι αυτά, η κοινωνικότητα έχει το τίμημά της, αν θες κολλητούς οι θυσίες είναι μονόδρομος.
Σε μια κατσαρόλα καις καλό βούτυρο (από αυτό που περίσσεψε από τη συνταγή με τον ένα κολλητό) , μόλις ροδίσει λίγο ρίχνεις μέσα τέσσερις φλυτζάνες basmati, ανακατεύεις, μόλις πάρει λίγο χρώμα το ρύζι ρίχνεις διπλάσιες φλυτζάνες νερό από όσο ρύζι, το αφήνεις να ρουφήξει το νερό, θυμήσου πού και που να ανακατεύεις, το κατεβάζεις απ’ τη φωτιά, το μοιράζεις σε δυο κούπες, τη μια την αφήνεις όπως είναι, στην άλλη βάζεις δυο κουταλιές κάρυ σε σκόνη (από αυτό που περίσσεψε από τη συνταγή με τον ένα κολλητό), ανακατεύεις και έχεις ένα ωραίο ρύζι με κάρυ. Σκέτος Χουντίνι.
Βάζεις καλό βούτυρο (από το ίδιο που περίσσεψε από τη συνταγή με τον ένα κολλητό, μόνο ο Ιησούς έκανε τέτοια θαύματα αλλά με ψωμιά και ψάρια, όχι με βούτυρα) στο τηγάνι και ροδοκοκκινίζεις τα μπουτάκια μέχρι να πουν «συγκαήκαμε», μετά τα βγάζεις και ρίχνεις από πάνω τους την νουόκ-τσαμ.
Βάλε σε κάθε πιάτο δυο μπουτάκια με την νουόκ-τσαμ τους, βάλε και ένα βουνό ρύζι, σκέτο και από αυτό του Χουντίνι, και τέλος. Τέτοιες εξυπνάδες μη ξανακάνεις, υπάρχουν και αλλωνών σπίτια να πάνε να φάνε.
Αν είναι μέρα Champions League, αυτό να δείτε. Και πες σε κάποιον απ’ όλους να φέρει μπίρες, τόσο στεγνό αρθράκι δεν ξανάγινε….
Εσύ , αυτή και τα μυστήρια
Να ξανακάνεις την πρώτη συνταγή με τις πένες arrabbiata, απλά να την ρωτήσεις με μάτι που γυαλίζει όσο τρώτε «τι σου ΄χω εγώ μετά μωρό μου; τι σου ‘χω ;». Aξιοθρήνητοι είμαστε, σιγά το μυστήριο…
http://www.men24.gr/html/ent/315/ent.105315.asp
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου