Master Chef: Η ετυμηγορία του ΚΚ Μοίρη
Όσο πιο ψύχραιμα μπορώ, πριν αρχίσει να γίνεται κόλαση από τις φωτιές, τις μαρμίτες και τα τηγάνια.
Η επιλογή των κριτών 1000% τηλεοπτική και φτηνά μαρκετινίστικη : ο ωραίος Λουκάκος, ο ρόκερ, ο μπαρμπα-Λευτέρης (ως φυζίκ, να εξηγούμεθα, ως Λαζάρου hats off). Για να μη κόψει το αβγολέμονο της τηλεθέασης. Από Σκούφους και παράσημα χορτάτοι και οι τρεις, δεν περιμένουν ούτε από την καλή ούτε από τη στραβή μου την κουβέντα να φτιάξει ή να χαλάσει η μέρα τους, πάμε στην ταμπακιέρα λοιπόν.
Μου αρέσει
Το τρίο «γράφει». Ακόμη κι όταν υποδύονται, με τηλεοπτικούς όρους, τους ....
καλούς ή τους κακούς, τους ψυχοπονιάρηδες ή τους αδέκαστους, κοιτάζοντας κατάματα τα θύματα παριστάνοντας τους μουγκούς μέχρι να ξαναγυρίσουν με ασφάλεια στις καρέκλες τους, μακριά από τα μαχαίρια και τα πιρούνια των υποψήφιων. Ποτέ δεν ξέρεις πόσο απελπισμένος θα είναι ο άλλος όταν βρεθεί φάτσα με το «όχι». Έτσι παίζεται το παιχνίδι στην TV, έτσι θα παίξουν κι αυτοί, εμένα δεν με χαλάει. Ακόμη.
Είναι το clean του κόνσεπτ της εκπομπής διεθνώς που επιβάλλει τα μπινελίκια να είναι σοφτ έως ανύπαρκτα. Ευτυχώς, γιατί στο τέλος θα πίστευε κανείς ότι όλοι οι σκουφάτοι σεφ γεννήθηκαν στην Τρούμπα και πήραν μεταπτυχιακό ως πορτιέρηδες από σκυλάδικο της Λιβαδειάς. Μετά τον «Εφιάλτη» του Μποτρίνι ούτε καν μου πέρασε απ το νου η σκέψη να πάω στο «Etrusco» του, τρέμω στην ιδέα πως αν ζητήσω δεύτερη φορά ψωμί θα βγει απ’ την κουζίνα και θα με κάνει κρασάτο. Ή γεμιστό. Ή φλαμπέ. Πάντως θα με βασανίσει σκληρά πριν πεθάνω, όσην ώρα θα με γαμωσταυρίζει πατόκορφα. Ευτυχώς η παραγωγή του Master Chef δεν έπεσε στο λάκκο με το «μαλάκα». Ακόμη.
Που δεν είδα τον Μουρατίδη στην κριτική επιτροπή. Θα μου πεις «και τι δουλειά έχει αυτός ανάμεσα σε μάγειρες» και θα ΄χεις ένα δίκιο αλλά θα σου πω «όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη» και θα ‘χω χίλια δίκια.
Ευτυχώς κανείς τους δεν φοράει καπέλο. Ακόμη. Να δω Λαζάρου με τζόκεϊ και θα καταπιώ τρεις ζωντανές δράκαινες μαζί.
Είδα νέες φάτσες, κορίτσια, αγόρια, λιγότερο αγόρια και περισσότερο κορίτσια, μια χαρά μου φάνηκαν, είδα και βετεράνους της κατσαρόλας, είδα και μια καημένη σαν τη γιαγιά μου τη Μαλαματή και φώναξα αμέσως «δώστε της κι αυτηνής μια ποδιά ρε γαϊδούρια», είδα και μερικά ψώνια. That’s entertainment. Ο μπαξές είχε απ΄ όλα, κυρίως όμως είχε ανθρώπους που αυτό που πήγαν να κάνουν δεν το νιώθαν αγγαρεία. Στο βγάζει αυτό το «αγαπησιάρικο» η μαγειρική και φαινόταν στα μάτια τους. Όταν δεν τα κοιτούσε μοβόρα ο Σκαρμούτσος και τα κλείναν απ΄την τρομάρα, οπότε δεν φαινόταν τίποτε. Νάδα. Μάτια ερμητικά κλειστά.
To τι-σερτ του Σκαρμούτσου που έγραφε, μεταξύ άλλων, shit. Θέλει τόλμη να προκαλείς έτσι το υγειονομικό, μ’ αρέσει ο νέος.
Δε μου αρέσει
To τρίο είναι προϊόν. Το διαλέξαν για να πουλήσει. Γι αυτό και δεν πήραν τον Πέσκια που είναι γάτος αλλά έχει σκεμπέ και προγούλι και αυτά στην οθόνη απαγορεύονται (οι του Antenna όμως -και του Top Chef- δεν χαμπαριάζουν από αυτά), γι αυτό δεν πήραν τον Βαξεβάνη που είναι baby face και δεν μπορεί να φοβίσει στο γυαλί ούτε πεταλούδα, γι αυτό μείναν μακριά από τον Καραμολέγκο που έχει την χάρη αλλά όχι και το κατάλληλο επίθετο. Ίσως γι αυτό ποτέ δεν πρόκειται να γίνει σκουφάτος ένας σεφ με όνομα Χαρμάνης. Ή Μαντάρας. Ή Κ.Κ.Μοίρης. Ακόμη.
Το προτεταμένο δεξί ή αριστερό μπούτι της Μανωλίδου. Στην ουσία η Μανωλίδου ολόκληρη δηλαδή αλλά θα φαινόμουν εμπαθής αν την απέρριπτα συλλήβδην.
Δεν ξέρω γιατί οι τρεις μπήκαν στη διαδικασία να λούζονται και την κριτική καθενός πονεμένου που νομίζει πως έχει άποψη για τα πάντα (καλή ώρα), σαν να μη τους έφτανε η κριτική καθενός πονεμένου ρεστοκριτικού που έχει άποψη για τα άπαντα (που είναι τρεις φορές περισσότερα από τα πάντα). Για λίγα λεφτά ακόμη ; για λίγη δημοσιότητα ακόμη ; για λίγη δόξα ακόμη ; Μέχρι να μου δώσω απάντηση (γιατί από αυτούς άκρη δεν θα βγάλω), η αφ’ υψηλού και ερασιτεχνικά ακαδημαϊκή εμπλοκή τους μακριά από το φυσικό τους χώρο, τη φωτιά και τις χύτρες, σε αντιδιαστολή με το ρόλο του επιλοχία μπροστά από βουνά κρεμμυδιών και κορυφογραμμές πατάτας, μου φαντάζουν ανεξήγητα. Όπως και το πώς φτιάχνουν την μπεαρνέζ χωρίς να γίνει λάσπη.
Το «αδελφέ» του Σκαρμούτσου όταν απευθύνεται στους νέουρες. Να του βάλουν και ένα ράσο με κουκούλα, να παριστάνει τον William του Baskerville.
Friend Request Accepted?
Γι αυτό που είναι, δείχνει να είναι καλό. Δεν υποκρίνεται πως είναι μια εκπομπή μαγειρικής αλλά με πρόσχημα τη μαγειρική δεν τα καταφέρνει άσχημα, ως τώρα. Αν θα καεί στο ψήσιμο, θα φανεί στην συνέχεια, για να τους επιστρέψουμε και το πιάτο και να αφήσουμε φεύγοντας την αδιαφορία μας ως φιλοδώρημα.
Υ.Γ. στο δρόμο είναι και το Τop Chef του ANT1. Πάνω που έλεγα πως ξεμπέρδεψα με τα σκόρδα και τα βούτυρα, ήρθε το sms του αρχισυντάκτη «Κ.Κ.Μοίρη, ξαναβάλε το σκούφο»….τη σως-ανγκλαίζ μου μέσα…
http://www.men24.gr/html/ent/293/ent.105293.asp
Η επιλογή των κριτών 1000% τηλεοπτική και φτηνά μαρκετινίστικη : ο ωραίος Λουκάκος, ο ρόκερ, ο μπαρμπα-Λευτέρης (ως φυζίκ, να εξηγούμεθα, ως Λαζάρου hats off). Για να μη κόψει το αβγολέμονο της τηλεθέασης. Από Σκούφους και παράσημα χορτάτοι και οι τρεις, δεν περιμένουν ούτε από την καλή ούτε από τη στραβή μου την κουβέντα να φτιάξει ή να χαλάσει η μέρα τους, πάμε στην ταμπακιέρα λοιπόν.
Μου αρέσει
Το τρίο «γράφει». Ακόμη κι όταν υποδύονται, με τηλεοπτικούς όρους, τους ....
καλούς ή τους κακούς, τους ψυχοπονιάρηδες ή τους αδέκαστους, κοιτάζοντας κατάματα τα θύματα παριστάνοντας τους μουγκούς μέχρι να ξαναγυρίσουν με ασφάλεια στις καρέκλες τους, μακριά από τα μαχαίρια και τα πιρούνια των υποψήφιων. Ποτέ δεν ξέρεις πόσο απελπισμένος θα είναι ο άλλος όταν βρεθεί φάτσα με το «όχι». Έτσι παίζεται το παιχνίδι στην TV, έτσι θα παίξουν κι αυτοί, εμένα δεν με χαλάει. Ακόμη.
Είναι το clean του κόνσεπτ της εκπομπής διεθνώς που επιβάλλει τα μπινελίκια να είναι σοφτ έως ανύπαρκτα. Ευτυχώς, γιατί στο τέλος θα πίστευε κανείς ότι όλοι οι σκουφάτοι σεφ γεννήθηκαν στην Τρούμπα και πήραν μεταπτυχιακό ως πορτιέρηδες από σκυλάδικο της Λιβαδειάς. Μετά τον «Εφιάλτη» του Μποτρίνι ούτε καν μου πέρασε απ το νου η σκέψη να πάω στο «Etrusco» του, τρέμω στην ιδέα πως αν ζητήσω δεύτερη φορά ψωμί θα βγει απ’ την κουζίνα και θα με κάνει κρασάτο. Ή γεμιστό. Ή φλαμπέ. Πάντως θα με βασανίσει σκληρά πριν πεθάνω, όσην ώρα θα με γαμωσταυρίζει πατόκορφα. Ευτυχώς η παραγωγή του Master Chef δεν έπεσε στο λάκκο με το «μαλάκα». Ακόμη.
Που δεν είδα τον Μουρατίδη στην κριτική επιτροπή. Θα μου πεις «και τι δουλειά έχει αυτός ανάμεσα σε μάγειρες» και θα ΄χεις ένα δίκιο αλλά θα σου πω «όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη» και θα ‘χω χίλια δίκια.
Ευτυχώς κανείς τους δεν φοράει καπέλο. Ακόμη. Να δω Λαζάρου με τζόκεϊ και θα καταπιώ τρεις ζωντανές δράκαινες μαζί.
Είδα νέες φάτσες, κορίτσια, αγόρια, λιγότερο αγόρια και περισσότερο κορίτσια, μια χαρά μου φάνηκαν, είδα και βετεράνους της κατσαρόλας, είδα και μια καημένη σαν τη γιαγιά μου τη Μαλαματή και φώναξα αμέσως «δώστε της κι αυτηνής μια ποδιά ρε γαϊδούρια», είδα και μερικά ψώνια. That’s entertainment. Ο μπαξές είχε απ΄ όλα, κυρίως όμως είχε ανθρώπους που αυτό που πήγαν να κάνουν δεν το νιώθαν αγγαρεία. Στο βγάζει αυτό το «αγαπησιάρικο» η μαγειρική και φαινόταν στα μάτια τους. Όταν δεν τα κοιτούσε μοβόρα ο Σκαρμούτσος και τα κλείναν απ΄την τρομάρα, οπότε δεν φαινόταν τίποτε. Νάδα. Μάτια ερμητικά κλειστά.
To τι-σερτ του Σκαρμούτσου που έγραφε, μεταξύ άλλων, shit. Θέλει τόλμη να προκαλείς έτσι το υγειονομικό, μ’ αρέσει ο νέος.
Δε μου αρέσει
To τρίο είναι προϊόν. Το διαλέξαν για να πουλήσει. Γι αυτό και δεν πήραν τον Πέσκια που είναι γάτος αλλά έχει σκεμπέ και προγούλι και αυτά στην οθόνη απαγορεύονται (οι του Antenna όμως -και του Top Chef- δεν χαμπαριάζουν από αυτά), γι αυτό δεν πήραν τον Βαξεβάνη που είναι baby face και δεν μπορεί να φοβίσει στο γυαλί ούτε πεταλούδα, γι αυτό μείναν μακριά από τον Καραμολέγκο που έχει την χάρη αλλά όχι και το κατάλληλο επίθετο. Ίσως γι αυτό ποτέ δεν πρόκειται να γίνει σκουφάτος ένας σεφ με όνομα Χαρμάνης. Ή Μαντάρας. Ή Κ.Κ.Μοίρης. Ακόμη.
Το προτεταμένο δεξί ή αριστερό μπούτι της Μανωλίδου. Στην ουσία η Μανωλίδου ολόκληρη δηλαδή αλλά θα φαινόμουν εμπαθής αν την απέρριπτα συλλήβδην.
Δεν ξέρω γιατί οι τρεις μπήκαν στη διαδικασία να λούζονται και την κριτική καθενός πονεμένου που νομίζει πως έχει άποψη για τα πάντα (καλή ώρα), σαν να μη τους έφτανε η κριτική καθενός πονεμένου ρεστοκριτικού που έχει άποψη για τα άπαντα (που είναι τρεις φορές περισσότερα από τα πάντα). Για λίγα λεφτά ακόμη ; για λίγη δημοσιότητα ακόμη ; για λίγη δόξα ακόμη ; Μέχρι να μου δώσω απάντηση (γιατί από αυτούς άκρη δεν θα βγάλω), η αφ’ υψηλού και ερασιτεχνικά ακαδημαϊκή εμπλοκή τους μακριά από το φυσικό τους χώρο, τη φωτιά και τις χύτρες, σε αντιδιαστολή με το ρόλο του επιλοχία μπροστά από βουνά κρεμμυδιών και κορυφογραμμές πατάτας, μου φαντάζουν ανεξήγητα. Όπως και το πώς φτιάχνουν την μπεαρνέζ χωρίς να γίνει λάσπη.
Το «αδελφέ» του Σκαρμούτσου όταν απευθύνεται στους νέουρες. Να του βάλουν και ένα ράσο με κουκούλα, να παριστάνει τον William του Baskerville.
Friend Request Accepted?
Γι αυτό που είναι, δείχνει να είναι καλό. Δεν υποκρίνεται πως είναι μια εκπομπή μαγειρικής αλλά με πρόσχημα τη μαγειρική δεν τα καταφέρνει άσχημα, ως τώρα. Αν θα καεί στο ψήσιμο, θα φανεί στην συνέχεια, για να τους επιστρέψουμε και το πιάτο και να αφήσουμε φεύγοντας την αδιαφορία μας ως φιλοδώρημα.
Υ.Γ. στο δρόμο είναι και το Τop Chef του ANT1. Πάνω που έλεγα πως ξεμπέρδεψα με τα σκόρδα και τα βούτυρα, ήρθε το sms του αρχισυντάκτη «Κ.Κ.Μοίρη, ξαναβάλε το σκούφο»….τη σως-ανγκλαίζ μου μέσα…
http://www.men24.gr/html/ent/293/ent.105293.asp

Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου