Οι νέοι συγγραφείς γίνονται μερικές φορές τόσο σημαντικοί για τους ώριμους αναγνώστες, που «χάνουν» πια επεισόδια από την καθημερινότητα. Γιατί τους οδηγούν στη δική τους πραγματικότητα, τους ερμηνεύουν τη δική τους συμπεριφορά, που, συνήθως, ξενίζει τους ανθρώπους, που οδεύουν στο βιολογικό τους χειμώνα.Για τους απόμαχους των ονείρων, που κάνουν πια τον απολογισμό της νιότης, ο έρωτας, που έγινε κάτι μακρινό, τους έστειλε κάποτε τα μηνύματά του μετά από μια βόλτα στο «νυφοπάζαρο» της περιοχής, σε μια απρόβλεπτη συνάντηση τυχαία στο δρόμο, σε κάποιο από κείνα τα πάρτι της δεκαετίας του 60 που όλα είχαν και μια πολιτική χροιά.
Μερικοί έζησαν και τον έρωτα δι’ αλληλογραφίας, που ήταν μια πρακτική των περιοδικών της εποχής για να μεγαλώνουν το τιράζ τους. Εκείνη η αποτύπωση αισθημάτων στο χαρτί βοηθούσε τα δυο φύλα να ζήσουν το μυστήριο, αυτό που καταστρέφει συνήθως η προσωπική επαφή, όταν περάσει ο πρώτος ενθουσιασμός.
Σήμερα οι νέοι, που βιώνουν τα ίδια συναισθήματα, έχουν καθιερώσει έναν διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας μέσω διαδικτύου. Και τ’ αποτελέσματα, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, μπορεί να οδηγήσουν σε μια συγκλονιστική σχέση.
Αυτό είναι και το θέμα που ενέπνευσε στον Έκτορα Ιωάννου το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Εσύ είσαι...και να το θυμάσαι...»
Ο νεαρός συγγραφέας κέρδισε το ενδιαφέρον μας από τις πρώτες σελίδες και δεν το οφείλει τόσο στην αφύπνιση της όποιας σοβινιστικής μας διάθεσης επειδή αναφέρεται και στο Ρέθυμνο.
Θα μπορούσε άραγε να το αγνοήσει αφού εδώ τέλειωσε τις σπουδές του;
Ο Έκτορας Ιωάννου, γιατί αξίζει να τον γνωρίσουμε καλύτερα, γεννήθηκε το 1971 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Τελείωσε το Λύκειο στην Αλεξανδρούπολη και αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης με έδρα το Ρέθυμνο, το Σεπτέμβριο του 1994. Από το 1997 ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Το «Εσύ είσαι ...και να το θυμάσαι» είναι το πρώτο του μυθιστόρημα. Μια πρόχειρη ματιά στο οπισθόφυλλο μας δίνει τη γενική εικόνα του περιεχομένου...Ο Πέτρος περιπλανώμενος στον εικονικό κόσμο του Facebook, «συναντά» μια άγνωστη κοπέλα τη Λίνα, το βλέμμα της οποίας τον μαγνητίζει και πλημμυρίζει το μυαλό του με εικόνες από άλλες εποχές. Το αίτημα φιλίας του γίνεται αποδεκτό και ένα περίεργο εγκεφαλικό παιχνίδι αρχίζει μεταξύ τους. Η Λίνα σαν σύγχρονη Σφίγγα τον προκαλεί συνεχώς με τα αινίγματά της. Ο Πέτρος σαν ένας πραγματικός Οιδίποδας έξω από τις πύλες της απαντά σε κάθε πρόκληση.
Το παιχνίδι του μυαλού και των αισθήσεων εξελίσσεται και ξεφεύγει από τον εικονικό κόσμο του διαδικτύου. Θεσσαλονίκη, Ρέθυμνο, Αθήνα, οι δυο τους πότε στο ρόλο του κυνηγού και πότε του θηράματος αψηφούν κάθε λογική και παραδίδονται ο ένας στον άλλο.
Υπάρχουν όρια στον έρωτα και αν ναι, ποιος ορίζει τις συνέπειες όταν αυτά ξεπεραστούν; Τι θα συμβεί όταν τα θέλω μπερδευτούν με τα πρέπει και ο κόσμος του ονείρου γίνεται πραγματικότητα. Αν ήξερες ότι ένα απλό κλικ στην οθόνη του υπολογιστή μπορεί ν’ αλλάξει τη ζωή σου για πάντα, θα το τολμούσες;
Μια πρόκληση είναι για τον αναγνώστη το βιβλίο αυτό. Γιατί σε μερικές σελίδες κρύβεται ένας καθρέφτης που αντικατοπτρίζει δικά σου αισθήματα μοναξιάς, πάθος αναζήτησης, ανάγκη να γνωρίσεις το μεγαλείο του έρωτα έτσι όπως τον τραγούδησαν οι ποιητές. Γιατί ο ρομαντισμός πάντα υπάρχει, αντέχει σε όλες τις εποχές απλά οι γενιές του σήμερα αποφεύγουν να τον αποκαλύπτουν στη δική τους συμπεριφορά, επειδή δεν αντέχουν την κριτική που κρύβει την ανασφάλεια εκείνων που κρίνουν. Επειδή ξέρουν πως δεν θ’ αντέξουν τη στιγμή που θα κριθούν.
Ο Έκτορας Ιωάννου διαθέτει τα στοιχεία που μας δημιουργούν τη βεβαιότητα ότι θα μας απασχολήσει ξανά.
Η γραφή του περιγράφει την καθημερινότητά μας, τόσο περίτεχνα και μας φέρνει κοντά στη σκέψη του, προκαλώντας τη μέθεξη σε όλες τις καταστάσεις που περιγράφει. Είναι η πλοκή του θέματος και η ειλικρίνεια του συγγραφέα, που δεν επιδιώκει να δημιουργεί εντυπώσεις σε φαντασμαγορικό φόντο μιας θολοκουλτούρας. Αυτή η αμεσότητα της γραφής του συναρπάζει τον αναγνώστη και τον κερδίζει στο τέλος.
Ίσως γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος λαχταρά μια νότα ποίησης στην παράφωνη εποχή μας, και ο Έκτορας Ιωάννου την προσφέρει με την άνεση εκείνου, που βλέπει και την άλλη πλευρά της ζωής που κρύβει περισσότερο συναίσθημα. Αντιπροσωπευτικό είναι το απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου:
«Η θάλασσα σε φύλαγε αλήθεια μου,
Κρυμμένη μες τους γρίφους του βυθού της
ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ που έρχεσαι σαν θύελλα,
Σαρώνοντας του έρωτα τη χώρα
Το πράσινο με πλάνεψε στο βλέμμα σου,
Απόχρωση που θύμισε το δάσος
Οι μέρες οδηγούσαν και τις νύχτες μου
Εκεί όπου γινόσουν ξωτικό μου
Θυμήσου ότι ίσως ΚΑΙ ΝΑ μ’ ήξερες.
Σε άλλες εποχές αγριεμένες
Μα ήταν η αγάπη που δεν έπρεπε
Στο σύμπαν να κινήσει αταξία
Πολέμησε τη θέληση που έφερνε
τον πόνο τιμωρία για τους άλλους
Η μοίρα μου αλάργα τοποθέτησε
Εσένα που το ξέρω...ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ»
Ο Έκτορας Ιωάννου, χωρίς να το επιδιώκει, απενοχοποιεί τον έρωτα του «διαδικτύου», με ένα τρόπο συναρπαστικό που συγκινεί ακόμα και τον ώριμο αναγνώστη. Και είναι αυτός ένας λόγος, ακόμα, που βλέπουμε στο πρόσωπό του μια νέα ελπίδα στο χώρο της ελληνικής λογοτεχνίας που έρμαιο κι εκείνη της εποχής πολλές φορές, για χάρη της εμπορικότητας, θυσιάζει την ποιότητα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί το βιβλίο στους καιρούς μας περνά κρίση.
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου