Αγριεύει η επιτήρηση
Προβλέπει ενισχυμένη επιτήρηση των...........
εθνικών οικονομικών επιλογών, καθώς και νέες κυρώσεις εναντίον των χωρών που είναι με το δημοσιονομικό τους έλλειμμα, επεμβαίνοντας πιο γρήγορα από ό,τι στο παρελθόν.
Για πρώτη φορά, οι κυρώσεις θα μπορούν να αποφασίζονται για προληπτικούς λόγους. Ετσι εάν μία χώρα παρουσιάσει πολύ αυξητικές τάσεις στην υπέρβαση φερ' ειπείν του ευρωπαϊκού ορίου δημοσιονομικού ελλείμματος (3% του ΑΕΠ) θα κινδευνεύει εφεξής με κυρώσεις.
Κυρώσεις προβλέπονται επίσης, για πρώτη φορά, σε χώρες που όχι απλά εμφανίζουν χρέος άνω του το 60% του ΑΕΠ αλλά δεν δείχνουν και τάσεις ταχείας αποκλιμάκωσής του.
Η έκθεση που εγκρίθηκε απόψε αναφέρει επίσης πως οι χώρες της ΕΕ κρίνουν «απαραίτητη» τη δημιουργία ενός «μηχανισμού επίλυσης κρίσεων, κάτι που ουσιαστικά διαιωνίζει το Ταμείο Στήριξης των χωρών του ευρώ που δημιουργήθηκε την άνοιξη για την ελληνική περίπτωση.
Ωστόσο, απομένουν δύσκολες διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους ευρωπαίους ηγέτες, καθώς η Γερμανία, με την υποστήριξη της Γαλλίας, θέτει ως προϋπόθεση για τη δημιουργία του Ταμείου μία αλλαγή της Συνθήκης της Λισαβόνας, για την οποία οι ηγέτες δεν έχουν ακόμη συμφωνήσει.
Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ
Ο στόχος, σε θεωρητικό επίπεδο, είναι κοινός: Η ευρωζώνη χρειάζεται νέους κι ευέλικτους κανόνες αποτροπής της δημοσιονομικής ανευθυνότητας για τα κράτη - μέλη της. Σε αυτό όλοι συμφωνούν. Γι΄αυτό άλλωστε και οι 27 ηγέτες της Ενωσης που συνέρχονται σήμερα και αύριο στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών, έχουν ως πρώτο θέμα στην ατζέντα τους την «Ευρωπαϊκή Οικονομική Διακυβέρνηση».
Όμως στο ερώτημα «με ποιο τρόπο πρέπει να επιβληθεί αυτή δημοσιονομική πειθαρχία» και «πως θα πρέπει να αντιμετωπίζονται τα απείθαρχα κράτη - μέλη», οι απαντήσεις ποικίλλουν.
Από τη μία υπάρχει η θεσμική πρόταση του Ecofin που από τον Μάϊο, με εντολή του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, έχει αναλάβει την υποχρέωση να υποβάλει, όπως και έχει κάνει, τις σχετικές του προτάσεις.
Και από την άλλη, υπάρχει μια πρόταση βγαλμένη από την παλιά, καλή γαλλογερμανική συνεννόηση. Την εισηγείται η γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ συνεπικουρούμενη από τον γάλλο πρόεδρο Σαρκοζί. Είναι η πρόταση που απειλεί να φέρει την Ευρωπαϊκή Ένωση στα όρια της ενότητάς της.
Τι λέει και τι αποσιωπά η γαλλογερμανική πρόταση
Παρίσι και Βερολίνο κατέληξαν στις 18 Οκτωβρίου σε μια συμβιβαστική συμφωνία, που ονομάστηκε συμφωνία της Ντοβίλ, από το θέρετρο της δυτικής Γαλλίας όπου έλαβε χώρα η συνάντηση Μέρκελ - Σαρκοζί.
Η συμφωνία τους προβλέπει ότι οι δυο χώρες:
* Δεν θα υποστηρίξουν την αυτόματη επιβολή κυρώσεων στα απείθαρχα κράτη - μέλη, όπως φορτικά ζητούσε εξαρχής η Μέρκελ, (επιδιδόμενη μάλιστα σε πραγματική εκστρατεία ευρωπαϊκής διαπαιδαγώγησης των εταίρων με το «δικαίωμα» του υπ’ αριθμόν ένα χρηματοδότη τους) αλλά, αντίθετα,
* Θα υποστηρίξουν τη δημιουργία ενός μόνιμου μηχανισμού στήριξης της ευρωζώνης ή «μόνιμου μηχανισμού αντιμετώπισης κρίσεων», μέσω της αναθεώρησης της συνθήκης της Λισαβόνας (του Συντάγματος, δηλαδή, της Ευρωπαϊκής Ενωσης) ώστε να είναι δυνατή και η επιβολή πολιτικών κυρώσεων, όπως η αφαίρεση ή ο περιορισμός του δικαιώματος ψήφου μιας απείθαρχης χώρας επί των αποφάσεων της ΕΕ αλλά και η ελεγχόμενη πτώχευση μιας χώρας - μέλους της ευρωζώνης.
Η Μέρκελ, απόλυτη υπέρμαχος της επιβολής πειθαρχίας και κυρώσεων, έκανε στροφή 180 μοιρών στο θέμα της αυτόματης επιβολής (από την Κομισιόν) κυρώσεων και προστίμων και υποχώρησε στην σχετική απαίτηση του Σαρκοζί που υποστηρίζει ότι τον πρώτο λόγο στους εθνικούς προϋπολογισμούς πρέπει να έχουν οι πολιτικοί και οι εκλεγμένες κυβερνήσεις.
Η γερμανίδα Καγκελάριος, παρότι θεωρούσε ότι ο «πρώτος λόγος» στους πολιτικούς συνεπάγεται παρασκηνιακές διεργασίες, κωλυσιεργίες ή αποφάσεις με θολά πολιτικά κίνητρα που θα δυσκολεύουν την διαδικασία επιβολής δημοσιονομικής πειθαρχίας, υποχώρησε προκειμένου να κερδίσει την γαλλική υποστήριξη στην αναθεώρηση της συνθήκης της Λισαβόνας και να πετύχει τους στόχους της ελεγχόμενης πτώχευσης και της αφαίρεσης του δικαιώματος ψήφου.
Φυσικά, μόνον η Γερμανία γνωρίζει ποιες άλλες προτάσεις θα εμφανίσει σε ενδεχόμενη αναθεώρηση της συνθήκης. Και αρκετοί υποψιάζονται πως το η συζήτηση για αναθεώρηση της συνθήκης της Λισαβόνας κρύβει τον απώτερο στόχο του Βερολίνου, η νέα Συνθήκη να είναι «κομμένη και ραμμένη» σε γερμανικά μέτρα.
Αποφασισμένη ακόμη και να μπλοκάρει τη Σύνοδο
Η Γερμανία επιθυμεί διακαώς την αναθεώρηση της συνθήκης και είναι αποφασισμένη να «πείσει» τους υπόλοιπους εταίρους για την ανάγκη ο πρόεδρος της ΕΕ να παρουσιάσει άμεσα προτάσεις σχετικές με τη διαδικασία αναθεώρησης. Μάλιστα, κυβερνητικοί κύκλοι στο Βερολίνο διέρρεαν πως η Μέρκελ είναι αποφασισμένη ακόμη και να μπλοκάρει τη Σύνοδο και το σύνολο της συμφωνίας για την Οικονομική Διακυβέρνηση εάν δεν υπάρξει συμφωνία για την αναθεώρηση της συνθήκης της Λισαβόνας. Μόλις χθες η ίδια η Αγκέλα Μέρκελ, μιλώντας ενώπιον γερμανών βουλευτών, δήλωσε: ««Είναι αλήθεια: μια γαλλογερμανική συμφωνία δεν είναι το παν στην Ευρώπη. Όμως, είναι επίσης αλήθεια ότι χωρίς συμφωνία ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία, δεν είναι δυνατό να γίνουν πολλά πράγματα». Κάνοντας πιο καθαρό τον εκβιασμό της, η Μέρκελ δήλωσε: «είναι ένα και μοναδικό πακέτο» υπονοώντας πως η απόφαση για την Οικονομική Διακυβέρνηση προϋποθέτει αναθεώρηση της συνθήκης της Λισαβόνας.
Σφοδρή αντίθεση και επιφυλάξεις
Η γαλλογερμανική απόφαση στα μέσα του μήνα, ανακοινώθηκε την ίδια περίπου ώρα που στις Βρυξέλλες συνεδρίαζαν οι 27 υπουργοί Οικονομικών υπό την προεδρία του Χέρμαν Βαν Ρομπέι για την οριστικοποίηση των νέων κανόνων δημοσιονομικής σταθερότητας.Η ταυτόχρονη ανακοίνωση των δυο αποφάσεων αναζωπύρωσε την αντίθεση μεταξύ μεγάλων και μικρών κρατών της ΕΕ αλλά και αυτή μεταξύ των «πειθαρχικών» βόρειων χωρών με τις δημοσιονομικά «απείθαρχες» νότιες.
Ειδικά οι μικρές βόρειες χώρες -όπως Σουηδία, Νορβηγία, Ολλανδία - που επί μήνες πίστευαν ότι έχουν την απόλυτη στήριξη του Βερολίνου για την αυτόματη επιβολή αυστηρών κυρώσεων, απογοητεύτηκαν και εξοργίστηκαν μετατρέποντας σε «κομμάτια και θρύψαλα» τον παραδοσιακό τους συνασπισμό με την Γερμανία.
Με εξαίρεση την Εσθονία και την Σλοβακία, οι περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης εκφράζουν είτε επιφυλάξεις είτε την πλήρη αντίθεσή τους στην γαλλογερμανική πρόταση. Την αντίθεσή του εξέφρασε και ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Ολι Ρεν. Ειδικά στο θέμα του περιορισμού του δικαιώματος ψήφου, ο Ρεν υπογράμμισε ότι «ως έμπειρος ευρωπαϊστής» κρίνει πως αυτή δεν συμβαδίζει με την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Διευκρίνισε, πάντως, πως για το θέμα εκφράζει προσωπική γνώμη και όχι την γνώμη της Κομισιόν.
Χθες, η Κομισιόν έσπευσε να πάρει αποστάσεις από την κριτική που ασκείται στην γαλλογερμανική πρόταση για άνοιγμα της συνθήκης της Λισαβόνας. Πράγματι, ο εκπρόσωπος της Κομισιόν επί του Τύπου χαρακτήρισε «προσωπικές δηλώσεις» τις τοποθετήσεις της επιτρόπου Δικαιοσύνης, Βίβιαν Ρέντιγκ, η οποία είχε επιτεθεί σφόδρα στους Γαλλο-Γερμανούς, λέγοντας μεταξύ άλλων ότι «οι αποφάσεις της ΕΕ δεν λαμβάνονται στην Ντοβίλ» και χαρακτηρίζοντας (στη Welt) μη ρεαλιστές τους πολιτικούς σε Παρίσι και Βερολίνο: «Δεν έχουν καταλάβει και οι δύο ότι μας πήρε δέκα χρόνια να ολοκληρώσουμε τη διαδικασία με τη Συνθήκη της Λισαβόνας και ότι αυτή η συνθήκη περιέχει αρκετά στοιχεία για να διασφαλίζονται μέτρα διάσωσης;».
Κομψά, πλην σαφώς επικριτικά της γαλλογερμανικής πρότασης σχόλια έχει πρόσφατα κάνει και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν Κλοντ Τρισέ ενώ ο πρόεδρος του Eurogroup, Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ, μίλησε ευθέως για «απαράδεκτη» πρόταση.
Ποιες κυρώσεις (δεν) προβλέπονται σήμερα
Σήμερα, στην περίπτωση που μια χώρα «παρεκτραπεί», δηλαδή το έλλειμμα του προϋπολογισμού της ξεπεράσει το 3% του ΑΕΠ και το χρέος το 60%, προβλέπεται η «έγκαιρη» προειδοποίηση από την Κομισιόν και στην συνέχεια έκδοση οδηγιών από τους 27 ηγέτες της ΕΕ. Κατόπιν δίνεται προθεσμία έξι μηνών για διόρθωση της εκτροπής, εφόσον δεν υπάρξει συμμόρφωση δημοσιοποιείται το πρόβλημα και εάν το κράτος ? μέλος επιμένει να μην συμμορφώνεται επιβάλλονται κυρώσεις.
Όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, δηλαδή τους 27 ηγέτες της ΕΕ, με απλή πλειοψηφία.
Αυτό που επίσης συμβαίνει σήμερα είναι ότι και οι 12 χώρες μέλη της Ευρωζώνης, άλλη περισσότερο κι άλλη λιγότερο, έχουν εκτροχιαστεί από τους δύο αυτούς (εκ των πέντε) στόχους του Συμφώνου Σταθερότητας, δηλαδή έλλειμμα κάτω από 3% και δημόσιος χρέος κάτω από το 60% του ΑΕΠ.
Το έλλειμμα της ευρωζώνης έχει φθάσει πλέον στο υπερδιπλάσιο του 3% για το 2009, (συγκεκριμένα στο 6,3%). Είναι το υψηλότερο από καταβολής του ευρώ, ενώ οι προβλέψεις για το 2010 κάνουν λόγο για περαιτέρω εκτόξευση στο 6,4%. Μόλις δύο χρόνια πριν (2008) το έλλειμμα της ευρωζώνης ήταν στο 2%.
Όσο για το μέσο δημόσιο χρέος της Ευρωζώνης, αυτό έφτασε στο 78,7% το 2009 από 69,9% το 2008, ενώ οι προβλέψεις για το χρέος φέρνουν το ποσοστό στο 84%, πάντα σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat που θα ανανεωθούν στις 6 Μαΐου του 2011. Η Γερμανία, η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, έχει έλλειμμα 3,3% για το 2009, η Μεγάλη Βρετανία -εκτός Ευρωζώνης- 11,5% και η Πορτογαλία 9,4%. Η Γαλλία, 7,5% και η Ισπανία 11,2%, πάντα για το 2009. Οσο για την Ιρλανδία, οι προβλέψεις για το 2010 κάνουν λόγο για 32%. Κυρώσεις δεν έχουν επιβληθεί σε καμιά χώρα.
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=40328948
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου