Στη χώρα μας δυο φορές ακούω συνήθως τη σπουδαία λέξη ΕΓΩ σε πρόταση: «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» και «εγώ θα σώσω την Ελλάδα;». Αυτό, κύριοι, δεν είναι το ουσιαστικό νόημα του ΕΓΩ, είναι η βλακεία μας η ανίκητη, η διαχρονική. Λέει ο σπουδαίος καθηγητής Φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς ότι το μεγαλύτερο μας πρόβλημα είναι το έλλειμμα εαυτού.
Δεν έχουμε «είναι» αλλά μόνο «φαίνεσθαι». Άρα δεν έχουμε και ΕΓΩ, υπόσταση και καθαρό αυτοπροσδιορισμό. Συνεχίζει ο Γιανναράς παραστατικά, τονίζοντας ότι προσπαθούμε να φτιάξουμε μια αερογέφυρα 2.500 ετών απλά για να καμαρώσουμε τους μεγάλους Αρχαίους Έλληνες. Επίσης, χρησιμοποιούμε συνέχεια σαν δικαιολογία της σημερινής μας ανυπαρξίας τα 400 χρόνια σκλαβιάς, τους εμφυλίους και παγκοσμίους πολέμους, τους ξένους κατακτητές.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ, με πολύ απλά λόγια, ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ, ΔΕΝ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ.
Η εξέλιξη προϋποθέτει προσωπική δουλειά και κυρίως έμπνευση, άρα ισχυρή παρουσία του ΕΓΩ. Προϋποθέτει πρόσωπα να αλληλεπιδρούν και να συνθέτουν, φτιάχνοντας μια γέφυρα από το ΕΓΩ στο ΕΜΕΙΣ. Χαρακτηριστική είναι η έκφραση «ο καθένας ξεχωριστά ΚΑΙ όλοι μαζί». Πρέπει να καταλάβουμε ότι το «και» στην πρόταση αυτή είναι συνθετικό και λειτουργεί ως πολλαπλασιασμός των προσωπικών μας δυναμικών.
Ξέρω…είναι δύσκολο να το καταλάβουμε και πολύ περισσότερο να το κάνουμε κτήμα μας και να το εφαρμόσουμε. Εκεί, όμως, είναι η λύση. Είναι το χτίσιμο του ΕΓΩ για την ανέγερση του ΕΜΕΙΣ.
Το χτίσιμο του ΕΓΩ λειτουργεί ως αμυντική διάταξη. Είναι το σημείο εκείνο που απορροφά τους κραδασμούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς. Η ανέγερση, όμως, του ΕΜΕΙΣ, είναι το σημείο που επιτίθεται, που εξελίσσει και επιτυγχάνει.
Ποδοσφαιρικά, μιλώντας, λείπει η μεσαία γραμμή που να πάρει την μπάλα από την άμυνα και να τροφοδοτήσει την επίθεση. Εκεί ανέκαθεν είχαμε κενό. Προσπαθούμε πάντα με ψηλές μπαλιές-σέντρες από την άμυνα…να περάσουμε την μπάλα μπροστά στην επίθεση.
Αυτό δεν σας θυμίζει-κατά μια έννοια-την αερογέφυρα του Γιανναρά;
Δεν έχουμε «είναι» αλλά μόνο «φαίνεσθαι». Άρα δεν έχουμε και ΕΓΩ, υπόσταση και καθαρό αυτοπροσδιορισμό. Συνεχίζει ο Γιανναράς παραστατικά, τονίζοντας ότι προσπαθούμε να φτιάξουμε μια αερογέφυρα 2.500 ετών απλά για να καμαρώσουμε τους μεγάλους Αρχαίους Έλληνες. Επίσης, χρησιμοποιούμε συνέχεια σαν δικαιολογία της σημερινής μας ανυπαρξίας τα 400 χρόνια σκλαβιάς, τους εμφυλίους και παγκοσμίους πολέμους, τους ξένους κατακτητές.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ, με πολύ απλά λόγια, ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ, ΔΕΝ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ.
Η εξέλιξη προϋποθέτει προσωπική δουλειά και κυρίως έμπνευση, άρα ισχυρή παρουσία του ΕΓΩ. Προϋποθέτει πρόσωπα να αλληλεπιδρούν και να συνθέτουν, φτιάχνοντας μια γέφυρα από το ΕΓΩ στο ΕΜΕΙΣ. Χαρακτηριστική είναι η έκφραση «ο καθένας ξεχωριστά ΚΑΙ όλοι μαζί». Πρέπει να καταλάβουμε ότι το «και» στην πρόταση αυτή είναι συνθετικό και λειτουργεί ως πολλαπλασιασμός των προσωπικών μας δυναμικών.
Ξέρω…είναι δύσκολο να το καταλάβουμε και πολύ περισσότερο να το κάνουμε κτήμα μας και να το εφαρμόσουμε. Εκεί, όμως, είναι η λύση. Είναι το χτίσιμο του ΕΓΩ για την ανέγερση του ΕΜΕΙΣ.
Το χτίσιμο του ΕΓΩ λειτουργεί ως αμυντική διάταξη. Είναι το σημείο εκείνο που απορροφά τους κραδασμούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς. Η ανέγερση, όμως, του ΕΜΕΙΣ, είναι το σημείο που επιτίθεται, που εξελίσσει και επιτυγχάνει.
Ποδοσφαιρικά, μιλώντας, λείπει η μεσαία γραμμή που να πάρει την μπάλα από την άμυνα και να τροφοδοτήσει την επίθεση. Εκεί ανέκαθεν είχαμε κενό. Προσπαθούμε πάντα με ψηλές μπαλιές-σέντρες από την άμυνα…να περάσουμε την μπάλα μπροστά στην επίθεση.
Αυτό δεν σας θυμίζει-κατά μια έννοια-την αερογέφυρα του Γιανναρά;
Αναδημοσιευση Απο Ρεθεμνιωτικα Νεα
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου