H Mάρω Βαμβουνάκη είναι από τις καταξιωμένες συγγραφείς. Και η τιμή αυτή μας χαρίζει κάτι από την ακτινοβολία της καθώς η πολυγραφότατη μεγάλη Κυρία της Λογοτεχνίας είναι Χανιώτισσα.Πρόσφατα λάβαμε ένα ακόμα βιβλίο της από τις εκδόσεις «ΨΥΧΟΓΙΟΣ» που έχει τίτλο «Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα».
Ο τίτλος αρκετός για να σε κρατήσει σε ένα κάποιο στοχασμό, όσο κι αν η καθημερινότητα σου στερεί αυτό το προνόμιο. Όσο λιγότερο σκέπτεται ο σύγχρονος άνθρωπος τόσο πιο εύκολα ξεφεύγει από τους σκοπέλους των ηθικών διλημμάτων και των αφορμών που οδηγούν σε αγχωτικές καταστάσεις.
Είναι πάντως μια πρόκληση η Μάρω Βαμβουνάκη. Γιατί έχει καταφέρει να μιλά στην απλή γλώσσα της ψυχής με την περίτεχνη λογοτεχνική πένα της , ερμηνεύοντας απλά τα αιώνια ζητήματα που απασχολούν τις σχέσεις των δύο φύλων. Είναι πάντως αληθινή όσο κι αν μερικές φορές μας ξεστρατίζει σε ιδανικούς κόσμους. Περιγράφει με το δικό της μοναδικό τρόπο τις πραγματικές έννοιες που συνθέτουν την ίδια την ύπαρξη. Αυτό αποδεικνύεται και μέσα από τις γραμμές που συνθέτουν το νέο της βιβλίο:
«O άνθρωπος είναι καμωμένος από συγκρούσεις. Η αρμονία που αποτελεί προϋπόθεση αλλά και στόχο, η ωριμότητα, δύσκολα πετυχαίνονται στην πράξη.
Αν τα αντίθετα στο σύμπαν, στο εξαίσιο πέρασμα της μέρας στη νύχτα, του χειμώνα στο καλοκαίρι, της βροχής στον ήλιο, της φουρτούνας στη νηνεμία, όλα τα διαφορετικά συνταιριάζουν υπέροχες συμφωνίες, στις συμπεριφορές μας και στα συναισθήματά μας συνεχώς γρονθοκοπούνται.
Ο πόλεμος με τον μισητό, μειονεκτικό εχθρό-εαυτό επιζητά αφορμές να μεταφέρει την οργή του, την πίκρα του, την απογοήτευση της αδυναμίας του έξω.
Την αυτοτιμωρία που αισθάνεται πως διψά τη μετατρέπει σε τιμωρία κατά άλλου. Για άλλη μια φορά να ρίξει το φταίξιμο μακριά, σαν ασθένεια μολυσματική, σαν βρόμικο ρούχο, να γλιτώσει απ’ την αυτομομφή και τη φριχτή ενοχή. Και όσο πιο απλός και αγαθός είναι ο απέναντι, τόσο θα του θυμώνει, όπως θυμώνουμε με τον καθαρό καθρέφτη μας όταν τον κοιτάμε και μας στέλνει πίσω, ως είδωλο, ένα τέρας. Υπάρχουν πλάσματα τόσο καθαρά που μας φτιάχνουν καθρέφτη, χωρίς να μιλούν, χωρίς να κάνουν τίποτα εξαιρετικό.
Μόνο με το βλέμμα, με το χαμόγελο, με τη λάμψη που έρχεται από μέσα τους. Κάποιοι αναζητούν να πλησιάσουν τέτοια πρόσωπα, να καθρεφτιστούν, και κάποιοι τρέχουν μακριά τους, συκοφαντώντας τα, μέσα στο μυαλό τους έστω, για δικαιολογία».
Η Μάρω Βαμβουνάκη στην ελάχιστη εισαγωγή του βιβλίου της που υπόσχεται μια πραγματική πανδαισία σκέψεων και ιδεών στον αναγνώστη, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι ο τίτλος του βιβλίου: «Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα» προέρχεται από μια φράση, μια φωνή μάλλον του Αντόνιο Πόρτσια, αυτού του ωραίου στοχαστή-ποιητή από την Καλαβρία. Ούτε δύσκολο αλλά ούτε εύκολο είναι», συνεχίζει, «να εξηγήσω εγώ τι σημαίνει. Είναι περιττό. Γιατί πρόκειται για λόγια που μόνο με όσα ανιχνεύει κανείς μόνος του στη βαθειά του ψυχή στην προσωπική του αναπόφευκτη ασκητική, μπορεί να εννοήσει. Ό,τι και να πει ένας τρίτος, τίποτα δεν θα σημαίνει αν δεν περάσει κάποιος, ο ίδιος από το δρόμο της συναίσθησης, της εσωτερικής εμπειρίας και όσα ένα τέτοιο πέρασμα συνεπάγεται. Διότι η λογική που είναι το αλφάδι των περισσότερων εξηγήσεων δεν βοηθάει πάντα στην κατανόηση των πιο σπουδαίων ούτε στον έρωτα, ούτε στην πίστη ούτε στην καλλιτεχνική δημιουργία μπορεί να δώσει απαντήσεις σαφείς και ακλόνητες. Πιθανόν και να κοντράρεται με τη δική τους γόνιμη φύση...».
Πιστεύουμε ότι και σ’ αυτό το βιβλίο η μαεστρία της συγγραφέως να μας παρασύρει σε ένα χείμαρρο συναισθημάτων οφείλεται στο γεγονός ότι αγγίζει πτυχές της δικής μας εποχής αθωότητας, πατά σε μνήμες που δημιούργησαν τα πρώτα μας αναγνώσματα και ήρωες που έθρεψαν τα πρώτα μας όνειρα.
Η Μάρω Βαμβουνάκη έχει καταφέρει να ξεφύγει από το βάσανο της κατάκτησης του αναγνώστη με μυθοπλασίες που κρύβουν πλοκή, μυστήριο, παραμυθία ρομαντισμού...
Μιλά για τον άνθρωπο και τις πραγματικές του ανάγκες...Αυτές που δεν καλύπτει η εποχή του ανικανοποίητου, για να θυμηθούμε τη φράση της σε ένα άλλο της βιβλίο «Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης...», «Γεμίζουμε», γράφει, «μονάχα από την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη και η ψυχή δια της απώλειας της κερδίζεται...»
Στο νέο της βιβλίο η Μάρω Βαμβουνάκη μας δείχνει μια άλλη όψη της ζωής που βλέπουμε αλλά δεν προσέξαμε ποτέ και μπορεί να ερμηνευτεί με μια μόνο λέξη, Αυτάρκεια. Είναι το μυστικό της ελευθερίας του ανθρώπου να ικανοποιείται με τα ελάχιστα για να νιώθει πραγματικά ευτυχής.
Αναφέρει σχετικά η συγγραφέας: «Με τέτοια ελευθερία από μάταια άγχη, τους ψυχαναγκαστικούς στόχους, πως να μην αισθάνεται θαυμάσια κάποιος! Πως να μην αγαπά τη ζωή, τον εαυτό του και ως εκ τούτου τους πάντες! Αφού είναι πλάσμα τόσο χορτάτο και είναι χορτάτο διότι είναι ευγνώμον, πλήρες, αφού ξέρει να κοιτά, να ακούει και να καταλαβαίνει…Όσο για το τελικό, το απόσταγμα από τα ελάχιστα, το «εν ου εστί χρεία» είναι απαραίτητη πια η προσευχή που σε βγάζει έξω από το ανθρώπινο όριο, σε αμμουδιά άλλης όχθης, για να το αλιεύσεις μαργαριτάρι στον ωκεανό σου. Το θαύμα είναι η πιο ρεαλιστική κατάσταση της αληθινής ζωής...».
Εμείς πήραμε ένα μάθημα ζωής τελειώνοντας το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη «Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα». Και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι μια χαρισματική πένα, όπως αυτή της Μάρως Βαμβουνάκη, μπορεί με ελάχιστες γραμμές να γεμίσει την καρδιά σου συναισθήματα. Κάτι τόσο σπάνιο στις μέρες μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου